10 najlepszych płyt w historii polskiego rapu subiektywnym okiem

Witam.

Uzbierało się już przez te kilka lat przygody z rapem tych ulubionych płyt. Dziś chciałem, bez zbędnego nawijania podzielić się z wami moim osobistym, a więc subiektywnym Top 10 w historii polskiego rapu. Z tego miejsca zapraszam oczywiście do dyskusji w komentarzach, nt. niżej podanej listy. Ruszamy!

10. Płomień 81 – “Historie z sąsiedztwa” (2005)

Trzeci, ostatni jak do tej pory album studyjny Płomienia uważam za ich najlepszy. Przede wszystkim świetnie wypadają bity, które są bardzo klimatyczne i w większości świetnie współgrające z opowiadanymi przez Pezeta oraz Onara historiami. Te ostatnie również wypadają interesująco. Chłopaki mają dobre, specyficzne dla każego z nich flow, oraz styl. Pezet to bardziej plastyczne, pełne przenośni i celnych linijek zwrotki, zaś Onar to charakterystyczny głos, ostre często nawet nieco zbyt linijki, które jednak zawierają w sobie szczerość i bardzo dobrze się ich słucha. A dlaczego jest to jeden z moich 10 ulubionych albumów? Przede wszystkim z powodu niemal wszystkich bardzo trafiających w mój gust kawałków, swietnie współgrających z podkładami. Polecam wszystkim bujające “Powiedz na osiedlu” czy “Odwaga”. Ten drugi kawałek został również zremiksowany na płycie. Oba kawałki brzmią fantastycznie. Godne polecenia są również spokojne i refleksyjne “Mój dom”, “WWA” czy “Jestem przeciw”. Ogólnie bardzo spójny, treściwy i na poziomie album, okraszony mocnymi bitami.

9. Trzeci Wymiar – “Inni niż wszyscy” (2006)

Moim zdaniem jeden z najbardziej niedocenianych polskich albumów ostatnich czasów. Chłopaki z 3W mają na swoim koncie pierwszy, dość mainstream’owy i pełen radiowych hitów album “Cztery pory rapu”, na którym to zaprezentowali jako pierwsi na szerszą skale przyspieszone flow, które bardzo fajnie, trzeba przyznać im wychodzi. Co mamy przy okazji drugiego albumu? Przede wszystkim dość znaczącą zmiane klimatu, na bardziej zamkniętą trueschool’ową nawijkę, pełną metafor, zabaw słowem oraz.. a jakże – przyspieszonego flow. Nullo, Szad i Pork skumali się także bardziej z K.A.S.T.A Składem czyli Guralem i Wall-e’m, co zaowocowało kilkoma wspólnymi kawałkami na tej płycie. Co wyróżnia wg mnie ten album? Świetnie nawinięte, żywe, perfekcyjne technicznie utwory. Bardzo miło słucha się tej trójki w większości kawałków, które są przemyślane, bujające i nawinięte bardzo fachowo. Bitowo “Inni niż wszyscy” również trzyma wysoki poziom, tematyka dość luźna, stroniąca od wszelkich “przemyśleniówek” i “życiówek” zastąpiona na rzecz zabawy słowem i szybszych numerów. Mam wśród kawałków większość faworytów. Polecam.

8. Eldo – “Eternia” (2003)

Drugi solowy album Mistrza Leszka, człowieka który nie od dziś wiadomo że robi bardzo ambitny hip-hop. “Eternia” to można powiedzieć, że kompilacja zawierająca szeroki przekrój twórczości Eldoki. Od poważnego, pełnego patosu kawałka otwierającego album – “Tylko słowo” który można wziąć za manifest twórczości wszystkich MC’s w kraju, przez poruszające, pięknie napisane “Chodź ze mną”, aż do typowo bujających, bardziej lajtowych numerów jak “Myśli (ring, ring)” czy “Autobus 522″. Płyta ma swój niewątpliwy dominujący ciężki styl bitów, mocne werble i szorstkie flow Eldoki. Z racji repertuaru warszwskiego rapera otrzymujemy to czego możemy się spodziewać – w większości mocne, przemyślane teksty, świetnie współgrające z jakby stworzonymi dla niego podkładami. Bardzo dobry, ciężki album. “Jak MF Doom chcę mięc maskę/słuchaj tylko muzyki, to jak wyglądam jest nieważne”

7.  O.S.T.R – Jazz w wolnych chwilach (2003)

Jeden z najlepszych albumów najlepszego polskiego MC’s – w moich oczach. Jazz w wolnych chwilach to dwupłytowy zbior kawałków Ostrego, który sam przyznał że owe dwa krążki to efekt wyboru z ponad 100 kawałków. To tak dla zobrazowania wielkości twórczości Adama. A co na płycie? Przede wszystkim dominujący, jak sam tytuł wskazuje styl brzmienia – jazz. O.S.T.R wyprodukował podkłady w jazzowym, funk’owym, bardzo klimatycznym stylu, który zwiększa jeszcze przewijający się niemal ciągle gdzieś w tle trzask wosku. Jeśli chodzi o zawartość merytoryczną, Ostry już 6 lat temu stał na bardzo zaawansowanym poziomie technicznym. Wie kiedy dobrze przyspieszyć, kiedy zaakcentować, kiedy podbić, kiedy zwolinić. Ale to że Adam jest świetnytm technikiem wie przecież każdy. Tematyka jest również dość lajtowa, zdarzają się nieco bardziej refleksyjne numery, jednak i one są przedstawione w bardzo przystępny sposób. Bardzo dobry album do relaksu, odprężenia wieczorkiem.

6. Pezet-Noon – “Muzyka poważna” (2003)

Drugi album warszawskiego MC był dla niego nie lada wyzwaniem, gdyż ciężko było mu przebić jego własny, wyśmienity debiut, tj. “Muzyke klasyczną”. W moich oczach – udało mu się. Album w całości wyprodukowany przez Noona, trzyma ciągle ten sam, bardzo wysoki poziom, ten sam charakterystyczny styl i słucha się go świetnie, gdyż podkłady tworzą z bardzo dobrą nawijką Pezeta spójną całość. Co prawda hitów pokroju “Seniority”, “Ukrytego w mieście krzyku czy “Zimnej fuzji” nie dostaniemy, jednak są za to inne bardzo dobre numery. Zresztą nie jest to album hitowy, lecz materiał, który podobnie jak moja osobista pozycja numer 8, należy sobie zapuścić na sluchawkach, przemyśleć. Kawałki jak “Nie jestem dawno”, “Retro” czy “Re-fleksje” dają dużo do rozważań. Rymy Pezeta stoją na bardzo wysokim poziomie, potrafi on zobrazować to o czym rymuje, jego flow jest bardz dobre, głos nie denerwuje. Jest to dość spokojny, bardzo klimatyczny album, który zajmuje u mnie pozycje numer 6.

5. Peja/Slums Attack – “Na legalu?’ (2001)

Pierwszą piątke otwiera jeden z pierwszych legalnych albumów (Rycha) Pei. Jest to bez wątpienia kultowy album, który do dziś katuje wielu słuchaczy, a sam kawałek “Jest jedna rzecz” to również zdecydowanie czysta klasyka gatunku w Polsce.  A co decyduje o tym, że owy album jest tak wychwalany i pamiętany? W moim odczuciu czysta esencja hip-hopu.  Peja nie bawi się przesadnie w mentora, ten album zawiera bardzo różnorodne numery, od tych hitowych, granych do dziś na imprezkach jak “Głucha noc” czy właśnie “Jest jedna rzecz” (na samplu od Marka Grechuty co ciekawe) po nieco spokojniejsze, lecz równiez już legendarne “Być nie mieć” czy “Nie-kocham hip-hop”. W nawijce młodego, dość agresywnie walczącego wówczas o dobro polskiego rapu czuć ten młodzieńczy gniew, cieżkie warunki życia i miłość do tego co robi. Podkłady wyprodukował oczywiście Dj. Decks, z którym Peja współpracuje już ponad 15 lat. Bardzo polecam wszystkim, którzy jakimś cudem nie zaznajomili się jeszcze z tym albumem, gdyż jest to naprawde klasyka, która znać trzeba.

4. Grammatik – “3″ (2005)

Drugi studyjny LP grupy Grammatik, czyli Eldoki i Jotuze. Podobnie jak w przypadku Pezeta, chłopaki musieli przebić bardzo znany i szanowany album “Światła miasta” przy tworzeniu którego obecni byli jeszcze Ash oraz Noon. Dlaczego to właśnie “Trójka” a nie “Światła…” są w moim rankingu? Osobiście zdecydowanie bardziej podoba mi się ten album. Produkcje kilku róznych producentów, którzy niejako wypłynęli w kilu przypadkach na szersze wody dzięki współpracy z Grammatikiem przy owym materiale. Według mnie warstwa muzyczna jest na bardzo wysokim poziomie a kawałki takie jak “Sposoby”, “Dedykowane”, “Pod presją” czy “Hooker&Gandorf” brzmią naprawde genialnie i bardzo ruszają głową. Wolniejsze podkłady są tu jednak w większości i wprowadzają bardzo spokojną, wręcz momentami senną atmosferę. Eldo i Jotuze to dwa świetnie brzmiące przeciwieństwa. Eldo to dojrzałe, poetyckie, pełne przenośni i odniesień do literatury wersy, Juzek zaś stawia na mocny, prosty i bardzo szczerzy przekaz, docierając do słuchacza wprost, bez większych przenośni czy metafor. Słucha ich się razem bardzo dobrze, wszystko razem tworzy naprawde świetny, na bardzo wysokim poziomie materiał, który polecam szczerze.

3. O.S.T.R – “Masz to jak w banku” (2001)

Wielką trójkę najlepszych polskich płyt moim okiem otwiera Ostry ze swoim debiutanckim albumem “Masz to jak w banku”. Można powiedzieć, że spośród 10 wydanych płyt artysty, ta jest zdecydowanie najbardziej różniąca się od pozostałych. Jest to album szalenie bezkompromisowy, szczery, czasem wręcz bezczelny. Ostry zrobił świetne wejście prezentując się jako solidny obserwator rzeczywistości, świetnie władający ciętą ripostą, bardzo dobry technicznie, z bardzo róznorodnymi kawałkami. Owy album zawiera zarówno refleksyjne, wolniejsze kawałki, jak i szybkie, pełne metafor, bezkompromisowo nawinięte numery. Niemal wszystkie kawałki brzmią świetnie, i choć poruszją różną tematykę, to wszystko wiąże w całość świetny styl łódzkiego MC. Jest to jeden z tych albumów, do których wracam bardzo często i które dają dawkę pozytywnej energii, których słucha się po prostu z czystą przyjemnością.

2. Kaliber 44 – “Księga tajemnicza. Prolog” (1996)

Klasyka przez duże “K”. Nieważne czy ten album ze względu na jego unikalność i zdecydowane odróżnianie się od wszystkiego innego co powstało na polskiej scenie lubisz, czy też nie, jedno jest pewne: musisz go znać. Trójka śląskich Emcees w składzie Magik, Joka, Dab (wspomagani przez gości z ich rodzimej sceny w jednym kawałku “Psychodela”) tworzy niesamowity klimat. Klimat który niewiele ekip w Polsce do dziś chce/potrafi odtworzyć. Mianowicie psycho-rap. Chłopaki mają szalone flow, które dostosowuje się świetnie do psychodelicznych podkładów. Tematyka jest bardzo rozpięta, od historii o kolesiu najprawdopodobniej pod wpływem narkotyków, który wyobraża sobie że jest ścigany, przez kawałki o uwielbieniu do marihuany, czy o historii związanej z badaniami na HIV przez jednego z raperów, aż po metafizyczne, życiowe przemyślenia. Wiele jest tutaj niedopowiedziane, wiele można samemu sobie interpretować (słynny kawałek Magika, który podobno zapisał ukryte wiadomości w kawałku “Plus i minus”) a cały album przepełniony jest cieżkim, bardzo niezwykłym klimatem. Nie możecie tego nie znać, ja katuje to od kilku lat, aż po dziś dzień i napewno jeszcze długo nie przestane

1. Paktofonika – “Kinematografia” (2000)

Mój ulubiony polski album hip-hopowy. Klasyka gatunku, od którego swoją przygode z kulturą hip-hop w Polsce zaczynało naprawde wiele osób. Magik po odejściu z K44, wraz z Rahimem (ex 3-x Klan) oraz Fokusem (ex Kwadrat Skład) stworzyli coś co do dziś jest jedną z największych legend polskiego hip-hopu, coś na kanwie czego powstała niedawno książka, a mówi się także o filmie. Stworzyli album, który zawiera legendarne kawałki znane chyba wszystkim fanom hip-hopu w Polsce (“Ja to ja”, “Chwile ulotne”, “Jestem bogiem”, “W moich kręgach, “Rób co chcesz”, “Nowiny”) Co wpłynęło na tak olbrzymi sukces tych chłopaków? Przede wszystkim połączenie trzech unikalnych styli, które wraz ze świetnymi, bardzo klimatycznymi podkładami pasowały do siebie idealnie. Otwarty na zabawy słowem, pełen przenosni, metafor styl Magika, szczery, solidny styl Rahima, oraz mocny,  charakterystyczny, bezkompromisowy połączony z wysokmi głosem styl Fokusa to mieszanka wybuchowa. Chłopaki z PFK tworzyli szczere, niosące przekaz, ale i bardzo bujające, wciagajce słuchacza teksty. Każdy z nich to posiłkując się tytułem płyty, jakby oddzielny film, który opowiada zupełnie inną, unikalną historie. Nie wierze, że nie słyszałes tego albumu więc nie karze Ci go sprawdzać, drogi Czytelniku. Dla mnie zostanie on na zawsze numerem jeden.

[Aem]